ترید با رضا وطن خواه

یه بار از یه کوهنورد معروف پرسیدن:
“قله‌هایی که فتح کردی برات لذت‌بخش‌ترین قسمت ماجرا بود؟”
لبخند زد و گفت:
“نه… لذتش توی همون لحظه‌هایی بود که با پاهای خسته و دلی پر از امید، قدم به قدم مسیر رو بالا می‌رفتم. قله فقط یه عکس یادگاری بود…”

ترید هم همینطوره.
سودای بزرگ، حساب‌های پر، موفقیت‌های مالی… اینا قله‌ن.
ولی لذتش اونجاست که هر روز داری بهتر می‌شی.
وقتی یه اشتباه رو دیگه تکرار نمی‌کنی،
وقتی با صبر وارد معامله می‌شی،
وقتی استاپ خوردی ولی پلن رو زیر پا نذاشتی…
این یعنی داری رشد می‌کنی.
و رشد، لذت واقعی این سفره.

اگه فقط دنبال نتیجه‌ای، مسیر برات دردناکه.
ولی اگه عاشق مسیر بشی،
نتیجه یه روزی با لبخند میاد در بزنه…

تمرکز کن روی اینکه امروز، فقط یک درصد بهتر از دیروزت باشی.
همین یه درصدای کوچیکه که آخرش تو رو می‌رسونه به قله…
و اون روز، با لبخند به مسیرت نگاه می‌کنی و می‌گی:
“ارزشش رو داشت…”